Monday, September 17, 2018

අඳුරු සෙවනැලි (සත්‍ය කතාවක් ඇසුරෙන්)- 01 කොටස

පාන්දර හිරු මුදුන් වෙමින් පැවතුනි. උදෑසන හිරු එලියත් සමග ආදර කඳු පංතිය සබරගමු සරසවියේ සුන්ඳරත්වයේ එක් සුවිශේෂි අංගයකි. ජයසූරිය නේවාසිකාගරය තුල දැඩි උද්‍යෝගයකින් යුතු කලබල ගතියකි. මෙලෝ රහක් නැති ලෙක්චර් වලට උදේ නැගිටීම එපා කරපු වැඩක් උනත් අද කොල්ලො ටික හෙන ගැම්මෙන්ම ලෑස්ති වෙයි. ඒ අන් කවරක් නිසාවත් නොව තම කණිෂ්ඨ කන්ඩායම සබරගමුවට ලියාපදිංචි වීමට පැමිණෙන නිසාය. ඔවුන් දින ගණනාවක් තිස්සේ බලා සිටියේ මේ වන තෙක්ය. කෙතරම් සුන්දර පරිසර පද්ධතියකට උරුමකම් කීවද එතෙක් ගතකල කාලය ඒ වන විට ප්‍රථම වසර ගෙවමින් තිබු කන්ඩායමට නම් එතරම් සුන්ඳර එකක් නොවීය. ඔවුන් දේශන වලට යයි නැවත පැමිනෙයි. පාසැල් කාලයේ මැවූ සුන්දර සරසවිය එහි තිබුනේ නැත. කලා උලෙළවල් නැත සාමූහික උත්සව නැත ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් නැත. කොටින්ම සරසවි භූමියේ පස් දෙනෙකුට වැඩියෙන් එකට එකතුවිය නොහැකි වන සේ තහනම් කර තිබුනි. තම කන්ඩායමේ සගයන් නොවන්නට සරසවිය අපායක්ම වී තිබුණි. ජේෂ්ඨයන් පිලිබඳ ගෞරවයක් තිබුනද ආතල් ගන්නට බලා සිටින කොල්ලන්ට කෙල්ලන්ට ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවුනි. නමුත් එම දිනය සියල්ල කනපිට හරවන දිනයක් විය.


දහසකුත් බලාපොරොත්තු සහිතව කොල්ලො කෙල්ලො ටික කණිෂ්ඨයන් පිලිගැනීමට සූදානමින් සිටී.තනිකඩ කොල්ලන් කිහිප දෙනෙකුටම අලුත් නැවෙන් කොක්කක් ගොඩදාගැනීමේ ආසාවත් නොතිබුනාමත් නෙමෙයි. නමුත් උන් හැම එකාම ඊට වඩා තම කණිෂ්ඨ කණ්ඩායම පරිස්සම් කිරීම සහ ඔවුන් විශ්ව විද්‍යාල උප සංස්කෘතියට අනුගත කිරීම තම වගකීමක් කොට සැලකීය. එය ඔවුන්ට ලැබුනේ ඔවුන්ගේ ජේෂ්ඨයන්ගෙනි.කොල්ලො ටික ලහි ලහියේම කෙල්ලනුත් එක්කගෙන ප්‍රදාන පිවිසුම සහ පඹහින්න හංඳිය දෙසට යන්නට විය. ප්‍රථම වසරට ඇතුලත් වීමට පැමිණෙන සහෝදර සහෝදරියන්ට ඔවුන්ගේ කටයුතු පහසු කරගැනීමට උදවු කිරීම සහ පමිණෙන ප්‍රමාණය ඇතුලු විස්තර ලබාගැනීම ඔවුන්ගේ අරමුණ විය.

මදුර: මචන් රුසිරු උඹ කවුරු එක්කද පඹහින්නට යන්නෙ? මාත් කවුරු හරි හොයා ගන්න ඕනෙ බන්...
රුසිරු: කෙල්ලො ටික කඩේට රිංගල බන්.. උන් ටික ඇදගෙන ඉක්මනට යමන්. ටැමිල් සෙට් එකක් දැනටම ඇවිත් බන්. උන්ට කඩේකින් මුකුත් ඉල්ලන්නවත් තේරෙන්නෙ නෑනෙ බන්. බලන්න වෙයි.
මදුර: අහ්හ්.. මචන් අර ඉන්නෙ නදීෂ්. ඌටත් ඉතිං කෑම කිව්වම ඔක්කොම අමතකයිනෙ. කෙල්ලොන්ට කන්න දෙන්නෙත් නෑ මන් හිතන්නෙ.

මොහොතකින් කෙල්ලො කොල්ලො ටික එකට එකතු වී පඹහින්න දෙසට ඇදෙන්නට විය. පඹහින්නෙ වැඩි වෙලා බලාසිටින්නට සිදු නොවූයේ කොළඹ සිට පැමිණි පලමු බස් රථයේම පලමු වසරට ඇතුලු වීමට යැයි අනුමාන කල හැකි සිසුන් කිහිපදෙනෙකුම සිය දෙමාපියන් සමග පැමිණි නිසාවෙනි. ඔවුන් සරසවිය දෙසට ඇදෙන්නට විය.

රුසිරු: අහ්හ් ඇන්ටි මල්ලි කැම්පස් රෙජිස්ටර් වෙන්න ඇති නේද?
මව      : ඔව් පුතා. පුතා කැම්පස් එකේද?
රුසිරු : ඔව් ඇන්ටි. ඇන්ටිල කොහේ ඉඳන්ද එන්නෙ?
මව       : අපි ගාල්ලෙ ඉඳන් පුතා.
රුසිරු  : සෑහෙන්න දුර ඉඳන්නෙ. මල්ලි මොන ඩිග්‍රි එකටද රෙජිස්ටර් වෙන්නෙ?
මව       : භෞතික විද්‍යාවට පුතේ..(ඇය වි.විද්‍යාලයෙන් ලැබුනු ලිපියද පෙන්වයි)
රුසිරු : ඔතනින් ඉස්සරහට ගියහම රෙජිස්ටර් වෙන තැන තියෙනව ඇන්ටි. අපි              කොහොමත් මේ හරියෙ ඉන්නව. උවමනාවක් තියෙනව නම් අපේ කෙනෙක්ට කතා කරන්න. බැංකුව තියෙන්නෙ මෙතන උඩ. එතනට සල්ලි ගෙවල රිසිට් එකත් එක්ක ඔය ලියුම එයාලට දෙන්න.

සවස්වන තුරුම ලියාපදිංචි වීම සිදුවිය. කොල්ලො කෙල්ලො ටිකට කෑමට වත් වෙලාවක් නොවීය, කණිෂ්ඨයන් සමග ගැටෙන පලමු අවස්තාවද මෙය නිසා කට්ටිය බඩගිනි නොබලාම වැඩේට උපරිමය යෙදුවේය. තම කණ්ඩායමට වඩා විශාල ප්‍රමාණයක් පලමු දිනයේම පැමිණීම ඔවුන්ගේ සතුටට හේතුවිය. දෙවන දිනයත් එලෙසම නිමා විය. දැන් කොල්ලො කෙල්ලො ටික බලා සිටින්නේ මෙතෙක් ජුන්නන් වී සිටි නිසා තමන් සින්නෙක් වන තෙක්‍‍ය.

දේශන ශාලා හා නේවාසිකාගර අතර ගෙවෙන ඒකාකාරී දිවියට නැවතීම තිත තබන්නට වන්නේ නව කණ්ඩායමේ සරසවි ලියාපදිංචි වීමත් සමගය. නවක නම්‍යීකරණ වැඩපිලිවෙල සකස් කරන්නට සිදුවන්නේ දෙවන වසර කණ්ඩායමටය. නවක වදය පිටුදැක ඒ වෙනුවට සිසුන් එකතු වී පලමු වසර සිසුන්ට දැනුම සහ අත්දකීම් ලබාදෙන "නෑඹුල් සෙවන" වැඩපිලිවෙල පීඨ පහේම දෙවන වසර සිසුන් එකතු වී ජේෂ්ඨයින්ගේද උපදෙස් සහිතව සකසන්නට විය. සියල්ල පිටුපස ඒ වන විටත් නීතියෙන් තහනම් වී තිබුනු සබරගමු මහා ශිෂ්‍ය සංගමය යෝද සෙවනැල්ලක්ව සිටියේය.

නෑඹුල් සෙවන සකස් කිරීමට කෙතරම් වෙර දැරුවද එය ඒ ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමට පරිපාලනයෙන් ඉඩ ලැබුනේ නැත. සුපුරුදු මර්දනය ඒ ආකාරයෙන්ම ක්‍රියාත්ම වන්නට විය. නමුත් ඉතිහාසයේ සේම එදා සබරගමුවේ සිසුන්ද මර්දනය හමුවේ තව තවත් මුවහත් උනා මිස පසු බැසීමක් සිදු නොවීය. වසරකට වැඩි පන්ති තහනම් ලබා සිටින ශිෂ්‍ය නායකයන් පඹහින්න තුල රැඳී සිටිමින් සටන සංවිදානය කිරීම කිසිමොහොහතකදී නැති නොවන ජවයට හේතුවක් විය. නමුත් ඒ වන විට කණිෂ්ඨ කණ්ඩායම තුල කිහිප දෙනෙකුට හැර අන් අයට එම ශිෂ්‍ය නායකයින් මුණගැසී තිබුනේද නැත. නමුත් ඔවුන්ගේ සංවිදාන ශක්තියට ඒ කිසිවක් බාදාවක් නොවුනි.

සියල්ල එසේ තිබියදී තීරණාත්මක දිනය උදාවිය. නවක කණ්ඩායම අද්‍යන කටයුතු සඳහා සරසවියට පැමිණියේය... නමුත් බලාපොරොත්තු වූ පිරිස සරසවියට නොපැමිණෙන බව දත්ත සහ තොරතුරු මගින් කල් තියා දැනගත් නිසා පුරප්පාඩු යලි බඳවා ගන්නා ලෙස පරිපාලනයට බලපෑම් කිරීමට ශිෂ්‍යයන්ට සිදු විය. අවසානයේ තවත් සති කිහිපයකින් බෝට්ටු වට වලින් පසු සැලකිය යුතු සිසුන් පිරිසක් පලමු වසරට ඇතුලත් විය. දෙවන වසර සිසුන්ට අතිශය කාර්‍යබහුල කාලසමයක් ගෙවෙමින් තිබුනි.

රුසිරු: මචන් පණිවිඩයක් ආව පොඩි එකෙක්ට අසනීපයි කියල. පොඩ්ඩක් බලමුද?
නදීෂ් : යමන් එහෙනම්.
කනිෂ්ඨ කණ්ඩායමට ප්‍රශ්නයක් නම් නෑ, බෑ වචන ඔවුන් තුල තිබුනේම නැති තරම්ය.
 "අයියෙ දොස්තර කිව්ව තැඹිලි බොන්න දෙන්න කියල. අපි හෙව්ව. හොයාගන්න බැරි වුනා." පොඩි උන්ට ඒ වෙද්දී තැඹිලි ගෙඩියක අවශ්‍යතාව ඇති බව දැනගත්තද රෑ වී තිබූ නිසාත් වර්ෂා කාලය නිසාත් ගස් බඩගෑමට හෝ නොහැකි බව දන්නා නිසා රුසිරු සහ නදීෂ් තරමක් අසරණ විය.

රුසිරු : යමන් ලලක්කගෙන් අහමු.
නදීෂ් : ඔවු අහල බලමු. බඩු තියෙනව. ඔය ගෑනි දේවිද දන්නෑ.

නමුත් ගමේ මිනිසුන් මෙතෙක් සෑම අවස්තාවකම උදව් කර තිබූ නිසා ඔවුන්ට යම් බලාපොරොත්තුවක්ද තිබුනි.

නදීෂ් : අක්කෙ පොඩි එකෙක්ට සනීප නෑ. දොස්තර තැඹිලි හොයන් එන්න කිව්ව. තැඹිලි ගෙඩියක් ගන්න නැති වෙයිද?
කෙතරම් වයස වුවද සියලු දෙනාම අක්කලා , අයියලාය..
අක්කා : මල්ලි ගහක් නම් පහල තියෙනව. වැස්ස නිසා පරිස්සමින්.
නදීෂ් : කමක් නෑ අක්කෙ ලොකු උදව්වක්..

අවසානයේ අතපය කඩා ගැනීමකින් තොරව තැඹිලි ගෙඩිය කඩා ගත්තද සෑහෙන තරම් සීරීම් තුවාල වලට නිදීෂ් ගොදුරු විය. ඒ මට්ටමින් බේරීමට හැකි වීම ගැන සතුටු වෙමින් දෙදෙනාම තැඹිලි ගෙඩිය පඹහින්න රෝහලට ගොස් බාර දුන්නේ වගකීම නිසි ආකාරයෙන් ඉටු කල විට ලැබෙන සතුටද බුක්ති විඳිමිනි.



















Tuesday, July 24, 2018

අපට මොකද උනේ??

මෙම ලිපිය ඉන්දියන් සාගරයේ මුතු ඇටය ලෙසින් හැඳින් වූ මේ ශ්‍රී ලංකාව අද වන විට ඇද වැටී ඇති සෝචනීය තත්ත්වයට පත්වීමට හේතු වූ කාරනා විමසා බැලීමට දරණ උත්සහයකි.

විජය රජු ඉන්දියාවෙන් ලංකාවට පැමිණෙන විට කුවේණිය කපු කටිමින් සිටි බව ජනප්‍රවාදයේ එන අප මෙරට තාක්ෂණය පිලිබඳව අසා ඇති පැරණිතම කරුනකි( රාවණා රජුගේ දඬුමොණරය හැරුනු විට). එමෙන්ම වසර දෙදහසකට ඉහතදී වැවේ සොරව්ව ඉදිකරන ලද්දේද අද එම වැවේ සොරොව්වක් ඉදිකිරීමට සුදුසුම ඇයි වත්මන් පර්‍යේෂකයන් පවසන ස්තානයේමය. එයද අපේ පැරණි තාක්ෂණය පිලිබඳ කදිම නිදසුනකි.


එදා ලංකාවම පාලනය වූයේ රජු යටතේය. අද වන විට රජු සංකල්පය ලෝකයෙන් ඉවත්ව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අගයන තත්වයකට පත්ව ඇත. නමුත් එදා රජ දවසෙන් අප ගත යුතු ආදර්ශ බොහොමයක් ඇත. "ගමයි පන්සලයි වැවයි දාගැබයි" යන සංකල්පයත් සමග එදා ජන ජීවිතය යම් සුභදායක අයුරකින් පැවතුනා යැයි ඉතිහාසයේ සඳහන් වෙයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නිදහස නොමැති වුවත් එම වකවානුවට සාපේක්ෂව ජනයාගේ මූලික අවශ්‍යතා සම්පූර්ණ කරගැනීමට එකල ආර්ථික තත්වය පොහොසත්ව තිබුනි. ගම සමග පන්සල බැඳී තිබුනේ ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන් ගැමියන්ගේ සියලු අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමට උදවු කල නිසාය. එකල ආර්තිකය යනු ආහාර පාන සහ අනෙකුත් මූලික අවශ්‍යතාය. එම අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමට පන්සල සුවිශේෂී කාර්‍යභාරයක් ඉටු කලහ. එදා දුටුගැමුණු රජු යුද්ධය සංවිදානය කරද්දී පවා තිස්ස කුමරුට රට සහලින් ස්වයංපෝෂිත කරන්නට බාරදුන්නේ යුධ සෙබලුන්ට ආහාර සඳහා පමණක් නොව ගෙදර පිරිමියාට යුධ වදින්නට හිත නිදහස් වන්නේ අඹු දරුවන්ට ආහාර ඇති බව විස්වාසය ඇති විටයි. එනම් රටට වැඩක් කරගැනීමට නම් පලමුව ගෙදර ආර්ථිකය හොඳ මට්ටමක පැවතිය යුතුය.

නමුත් අද තත්වය ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ය. ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන් ගමට ඇති වටිනාම වාහනයේ හිමිකාරීත්වය දරමින් රට වටා, ලෝකය වටා සංචාරය කරමින් අවශ්‍ය වූ විටක මුදලට බණ කියනවා විනා එදා මෙන් ගම්වැසියා ගැන සොයා නොබලයි. එනිසා ගමයි පංසලයි සතු බැඳීමද ක්‍රමයෙන් පලුදු වී යයි. ඒ වෙනුවට මුදලට පිං රැස්කරවන මන්දිර වලට ජනයා එකතු වෙයි. එමෙන්ම රටට වැඩැක් කරවීමට තියා නොමැරී ජීවත් වීමට වත් ගම් වැසියාගේ ආර්ථිකය ශක්තිමත් නැත. අපට කොතැන හෝ වැරදී ඇත.

රටට එරෙහි ආක්‍රමණයන්ට ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලෙස නොබියව මුහුන දුන් අතීතයක් අපට ඇත. ඉංග්‍රීසීන් පවා උඩරට යටත් කරගත්තේ ගිවිසුමකිනි. නමුත් වෙල්ලස්ස කැරැල්ල වැනි කැරලි වලදී රටට ආදරය කල තරුණයන් දහස් ගණනක් රටට අහිමි වෙද්දී ඉතුරු වූයේ රට පාවා දෙන නිවටුන්ය. සුද්දා රටේ නිලතල බාරදුන්නේද රට ආදරය කරන හෙලයන්ට නොව සුද්දට වහල්කම් කරන නිවටුන්ටය. අවසානයේ සුද්දා නික්ම ගියද සුද්දාට අවනත පාලක රැලක් මෙරට ඉතිරි කරවීය. අනෙක් අතට වෙනත් රටවල වැඩවසම් පාලනය බිඳ වැටුනේ සහ ධනේෂ්වර සමාජය ස්තාපිත වන්නේ එරට වැසියන්ගේ අරගල වලිනි. නමුත් ලංකාවට ධනවාදය ඔබ්බවන්නේ ඉංග්‍රීසීන් විසිනි. එම නිසා ජනතාව සැබෑවටම වැඩවසම් මානසිකත්වයෙන් මිදී නොමැත. තවමත් රජෙක් ඉල්ලන්නෙ එනිසාවෙනි. එමෙන්ම මෙතෙක් වසර 70ක් තිස්සේ රට පාලනය කරේ එදා සුද්දාට රට පාවා දුන්, එලෙස පාවාදී තම වහල් තනතුරු රැකගන්නට දත කෑ වලව් පරපුරයි. එම නිසා මේ වැටී ඇති අගාදය ගැන පුදුම විය යුතු නැත. එදා වහල්කම් කල වලව්කාර පරපුර අදත් එය එලෙසම සිදු කරයි.

රට ගොඩගැනීමට නම් වලව්වලින් පරිභාහිර රටට ආදරය කරන සංවිදානයක් පාලනය අතට ගත යුතුය.

Saturday, June 23, 2018

වෙනසක ඇරඹුම - 13 කොටස


12 වන කොටස මෙතනින්.

මාස තුනක තහනම් කාලයෙන් පස්සෙ සබරගමු මෑණියන්ගෙ තුරුලට අපි ආයෙ යනකොට විභාග කාල සීමාව ආරම්භ වෙලා තිබුනෙ. අපේ උන් පොඩි උන්ට කුප්පි දාන්න සෙට් වෙනව. අපේ බැජ් එකේ හිටියෙ 150ක් වගේ උනාට පොඩි උන්ගෙ බැජ් එකේ හිටිය 280ක්. අපේ උන් ඒ කුප්පි සෙට් එක මාරම උනන්දුවෙන් කරා. ඇත්තටම ඒක වෙනමම අත්දැකීමක්. කාලෙකට පස්සෙ ඇතුලට ආවට එතන ඉදන් කරන්න තිබුනෙ පාඩම් වැඩ. මොකද එක්සෑම් ඇන ගන්න බෑනෙ. ඒත් ඊටත් වඩා වැදගත් දෙයකට සරසවි භූමිය (ඇත්තටම කිව්වොත් භූමියෙන් පිට පඹහින්න) සූදානම් වෙමින් තිබුන.

ඔය කාලෙ වෙද්දි අන්තරේ විදිහට මෙහෙයවපු සමසෞඛ්‍ය සටන ජයග්‍රණය කරල තිබුනෙ. ඌව පලාත්සභා චන්දෙත් සූදානම් වෙමින් තිබුන. සමසෞක්‍ය සටන ජයග්‍රහණය කරපු නිසා සබරගමු මහාශිෂ්‍ය සංගමය දිනාගැනීමේ සටනත් ආරම්භ කරානම් හොඳයි කියන අදහස අන්තරේ පැත්තෙන් ඇවිත් තිබුණට සබරගමු භූමිය ගැන වෙන කාටත් වඩා හොඳ අවබෝධයක් තිබුනු සභාපති පාකන් සහෝදරය ප්‍රමුඛ මහාශිෂ්‍ය සංගමය නිවැරදිම මොහොත එනතුරු භූමිය සටනට සූදානම් කරමින් තිබුන. එක්සෑම් අස්සෙ උනත් සටනේ ඉදිරි පියවර සම්බන්දව අපිටත් සෑහෙන උනන්දුවක් තිබුන. අවසානයේ ඒ තීරණාත්මක දිනයේ මහාශිෂ්‍ය සංගමය තුල තීරණය කරනු ලැබුව ජයග්‍රණය කරන තුරු අකණ්ඩ සටනකට යන්න. අකණ්ඩ සත්‍යග්‍රහයකට දින නියම කරගනු ලැබුවා. සහෝදර සහෝදරියො සෑහෙන මහන්සි උනා. තීරණාත්මක උදගෝෂණය අවසානයේ පඹහින්න හන්දියේ අපි අට්ටාලෙ ගැහුව. එතන වැඩිපුරම ආතල් අපිට. අපි තමයි ඒ වෙද්දි අට්ටාලෙට ලඟම හොස්ටල් එක. ඒ නිසා හුඟක් දේවල් උනේ අපේ හොස්ටල් එක හරහා. එතනින් පස්සෙ එන්නෙ සෑහෙන වැඩ අදික කාලයක්..
ජීවිතය වෙනස් කරපු දැවැන්ත සටනක් ඒ විදිහට ආරම්භ උනා. මට අනුව මේ සටනේ මුල සිට අගට එකිනෙක පැහැදිලි කරන්න කොතරම් ආසාවක් තිබුනත් එයට මා සුදුසු නොවේ. ඒ සටන් සැලසුම් සහ හරයට නියම අර්තය දිය හැක්කේ සභාපති සහෝදරයාට යැයි තදින් විස්වාස කරන නිසාය. එනිසා ඒ පිලිඳව වැඩිදුර විග්‍රහ කරන්නට නොගොස් විශේෂිත අවස්තා පමණක් කෙටියෙන් ඔබ හා බෙදාගනිමි.

අමතක නොවන සිදුවීමක් පලමු දිනයේම සිදුවිය. සටන පිලිබඳ වාර්තා කිරීමට මාද්‍යවේදීන් කිහිප දෙනෙකුම එතනට ඇවිත් තිබුන. කොහොම උනත් මේක ගොඩින් බේරගන්න ඒ වෙද්දි හිටපු ලේඛකාදිකාරීතුමයි ජේෂ්ඨ ශිෂ්‍ය උපදේශකතුමයි ඇවිත් තිබුන. ශිෂ්‍යයොත් වට වෙලා සභාපති සහෝදරය සහ අ‍ර පරිපාලන නිලධාරීන් දෙන්නා සකච්චාවක්. ඔතනට මාෂෙලුත් ඇවිත් තිබුන. සකච්චාව යන අතර තුරේ මාෂෙලුත් අතර මැදින් මොනව හරි කිව්ව.

සභාපති සහෝදරයා: මේ ඔයා පොඩ්ඩක් පනින්නැතුව පැත්තකට වෙලා ඉන්නවද.. මන් මේ විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්‍ය වරයෙක් එක්ක වැදගත් කතාවක්.

මුකුත් නෑ කොල්ලො ටික දුන්න හොඳ සද්දයක්. රෙදි ගැලවෙච්ච මාෂෙල් වාශ්ප උනා. ඒ සාකච්චාව ඇතුලෙ මොනතරම් බටර් ගාපු ලණු දෙන්න හැදුවත් සභාපති සහෝදරය ස්තිරවම කිව්ව සියලු අයිතීන් ලබා ගන්නා තුරු සටන නොනවත්වන බවට. සෑහෙන ශක්තිමත් විදිහට දින 59 අරගලයේ පලමු දවස නිමා උනා.


ඔය කාලෙදි අපේ කණිෂ්ඨ කණ්ඩායම සෝෂල් වෙලා තිබුනෙ නෑ. ඔවුන්ට  අද්‍යාපනය ලබා දීම ඒ මොහොතේ කලයුතුම කාර්‍ය්‍යක් උවත් එතරම් දැනුමක් ඒ මොහොත වන විට අප සතුව තිබුනෙත් නෑ. ඒ නිසා ජේෂ්ඨයො සංවිධානය කරපු අද්‍යාපන වැඩසටහන් වල ඉදිරිපසින් කණිෂ්ඨයො වාඩි වෙද්දි අපිත් පිටුපසින් වාඩි වෙලා ඔවුන් එක්කම එකට ඒ දේවල් ටිකෙන් ටික ඒත් හුඟක් ආසාවෙන් අහන් හිටිය. ඔය කාලෙදි තමයි සහෝදරියන් වෙනුවෙන් හදපු මහල් හතරක නේවාසිකාගාරය අඩුපාඩු රැසැක් සහිතවම විවුර්ත කරන්න පරිපාලනය තීරණය කරල තිබුනෙ. නමුත් සබරගමු සරසවි ශිෂ්‍ය එකමුතුව විදිහට අපි ඒකට විරුද්ධ උනා. නමුත් පරිපාලනය දැඩිව එම තීරණයේම හිටිය. ඒකට දාන්න හිටියෙ පලමු වසර සහ අවසන් වසර සහෝදරියන්. කොහොමත් ශිෂ්‍ය නායකයො සෑහෙන ගානක් පන්ති තහනම් කරල එලියට දාපු නිසා එයාල හිතන් ඉන්න ඇති සබරගමුවෙ ශිෂ්‍ය බලය බිංදුවටම වැටිල කියල. ඒ වගේම පලමු වසර සහෝදරියො පරිපාලන තර්ජන සහ දෙමවුපියන් හරහා නම්මගන්න පුලුවන් කියල එයාල හිතන් හිටිය. ඒ වගේම අවසන් වසර සහෝදරියන්ට කාටවත් බලපෑම් කල නොහැකි බව සහ ඔවුන් අවසන් කාල සැප පහසු නේවාසිකාගරයක් අථරින්නේ නැති බව පරිපාලනය විස්වාස කරා.

ඒ වෙද්දි නේවාසිකාගාරය වර්ජනය කරමු කියන යෝජනාව ඇවිත් තිබුනත් එය ඉතා බරපතල සහ දැඩි සංවිදාන ශක්තියක් අවශ්‍ය ක්‍රියාමාර්ගයක් බව දැනන් හිටිය.නමුත් අඩුපාඩු සහිත නේවාසිකාගාරයක් බාර ගැනීමට සියලු දෙනා එකලෙස විරුද්ධ වීම නිසා නේවාසිකාගරය වර්ජනය කරමු යන්න තීරණය උනා. ඒ වෙද්දි පලමු වසර කණ්ඩායමට නිවාඩු දීල තිබුන නිසා පලමු වසර සහෝදරියන් හිටියෙ නිවෙස් වල.නේවාසිකාගාරය විවුර්ත කරන දිනයේ නිවෙස් වල ඉන්න පලමු වසර කණ්ඩායමට දෙමාපියන් සමග විශ්ව විද්‍යාලයට එන්න කියල ලියුම් යවල තිබුන.

මෙතනින් පස්සෙ සටන අතිශය තීව්‍ර උනා. සහෝදරයන්ගෙ සිංහරාජ නේවාසිකාගාරය සහෝදරියන්ට දෙන්න සහෝදරයො තීරණය කරා. පලමු වසර කණ්ඩායම සහ සටනේ වැඩි බර දෙවන වසර එහෙමත් නැත්තන් ක්‍රියාකාරී කමිටුව සහිත කණ්ඩායම උන අපිඅට බාර උනා. එතනින් පස්සෙ ගෙවුනෙ අතිශය කාර්‍ය බහුල දින කිහිපයක්.
සටනේ ඉදිරිය , නේවාසිකාගරය වර්ජනය, එස්.බී ගේ පැමිණීම සහ විශේෂිත දුරකථන ඇමතුම ඊලඟ කොටසට....මතු සම්බන්ඳයි...

















Saturday, May 26, 2018

වෙනසක ඇරඹුම -12 කොටස

11 වන කොටස මෙතනින්.

කොහොම හරි මුලින් හිතන් හිටියෙ වැරදි කරලත් නෑ කියපු නිසා සස්පෙන්ඩ් එක ගැලවේවි කියල. ඒත් ටික දවසකින් ආයෙ ලියුමක් එනව විනය පරීක්ෂණ කැඳවන තුරු පන්ති තහනම දික් කරනව කියල. ඔය කාලෙ ඉතිං ඔලුවෙ වෙන ප්‍රශ්න තිබුනෙම නෑ. අර ඇග්‍රි එකේ ගෑණු ළමය ගැනත් සෑහෙන සහෝදර ප්‍රේමයක් ඇතිවෙලා තිබුනෙ එදා කෝල් එකෙන් පස්සෙ. අපි ඉතිං සස්පෙන්ඩ් බෝඩිමේ ජීවිතයට ටික ටික පුරුදු වෙමින් හිටියෙ. සභාපති සහෝදරය සහ පරණ සස්පෙන්ඩ් සෙට් එක ඉන්න බෝඩිමත් තිබුනෙ ඒ ළඟමයි. දවසක් අපි යන කොට පාකන් අයියයි, හින්කට් අයියයි තිකා අයියයි... තිකා අයිය සෝයාමීට් හදනව. කොහොම හරි එදා සෝයාමීටුයි බතුයි. අපිට තියෙන ආතල් එයාලට නෑ. එතකොට තමයි තේරුනේ මේ මුල් කාලෙ හින්ද අපිට පුද සත්කාර තිබුනට කල් යද්දි ඒව නැති වෙනව කියල. පාකන් අයියල ඒ වෙද්දි සස්පෙන්ඩ් පීරියඩ් එක අවුරුද්දකට වැඩියි. කොහොම හරි වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ත‍යෙන්ම කැප කිරීම් මන් එතනදි දැක්ක. පාකන් අයිය(සභාපති) එක විදිහක්, වෙඩි අයිය ඊට සම්පූර්ණ වෙනස්. කේටර් අයිය වෙනම ලියින් එකක්.. හින්කට් අයිය තිකා අයිය වෙනමම විදිහක්. කොහොම උනත් ඒ එකතුවට සමාන කරන්න සංවිදානයක් මන් මෙතෙක් දැකල නෑ.

දවසක් අපි හතර දෙනා නූඩ්ල්ස් හදන්න සෙට් වුනා. කඩේට ගිහින් නූඩ්ල්ස් , මස් එහෙමත් අරන් ඇවිත් දැන් බරටම වැඩ. බඩු ගේනකොටම පැරා අයිය(කලින් සභාපති) දැක්ක. අපි හිතන් හිටියෙ පාකන් අයියලට හොරෙන්ම හදල පස්සෙ බෝඩිමටම ගිහින් දෙන්න. ඒත් දැන් කට්ටිය දන්නව. නූඩ්ල්ස් ටික තැම්බුනාට පස්සෙ ලොකු හට්ටිය ලිපෙන් බාන්න හැදුව. හට්ටිය අනිත් පැත්තම ගැහුව. අපේ එකා යන්තන් පැනල බේරුනා. කොහොම හරි නූඩ්ල්ස් ටික බිම. අපිට වැඩේ අතෑරල දාන්නත් බෑ. කට්ටියම දන්නවනෙ මේක, ආයෙ ගියා කඩේට. නුඩ්ල්ස් ගෙනත් ආයෙ හැදුව. නූඩ්ල්ස් හදල ඉවර වෙනකොට සෑහෙන්න වෙලාවක් ගිහින්. කොහොම හරි නෝන්ඩි කර කර කට්ටිය රසට කෑව. අපේ සස්පෙන්ඩ් සෙට් එකේ සුපිරි කුකෙක් හිටියනෙ. ඌ කෑම හදනව කියන්නෙ හෝටලේකින් වගේ තමයි.

දේශපාලන දැනුමත් ටික ටික ගන්න ගමන් ලොකු හැල හොල්මනක් නැතුවම සස්පෙන්ඩ් ජීවිතේ ඉස්සරහට ගියා. ඔය අතරෙ අපේ සහෝදරියන්ගෙ හොස්ටල් එකක වහලයක් ගලවන් යන්න තරම් හුලඟකුත් ආව. වාසනාවට කාටවත් කරදරයක් නෑ. ඔතනටත් මාශෙලය ඇවිත් හොම්බ දාල තිබුන. කොහොම උනත් ඒ තිබුන තත්වෙ එක්ක අපේ උන් ඌව ගනන් ගෙන තිබුනෙ නෑ.

 ටික දවසකින් විනය පරීක්ෂන කැඳවනව කියල ලියුමකුත් ආව. ඒක ඊලඟ ආතල් එක. හින්කට් අයිය විනය පරීක්ෂනයට මුහුන දීල එලියට ආව. "මල්ලි හිර වෙන්න ප්‍රශ්න අහනව. පරිස්සමින් උත්තර දීපන්". ඒක ටිකක් හිතන්න ඕන දෙයක් උනත් මට ඒ වෙද්දිත් පරිපාලනය තිත්ත වෙලා තිබුනෙ. කොහොම හරි මන් විනය පරීක්ෂණ කමිටුව ඉස්සරහට ගියා.

"ඇයි ඔයා මෙහෙම දෙයක් කරේ?"
"කොහොම දෙයක්ද සර්?"
"ඇයි ළමයින්ව රැග් කරේ?"
"මොන රැග් ද සර්? දැන් හැමෝම දන්නවනෙ රැග් කරේ නෑ කියල"
"නෑ නෑ අපි දන්නව ඔයා රැග් කරා කියල"
... ...
... ....

පැයකට වැඩි ප්‍රශ්න. උන් අපෙන් වැරැද්දක් කරාද අහනව නෙමෙයි. ඒ වෙද්දිත් වැරදි කාරයා කරල. ඒකෙන් එලියට එනකොට යූනියන් කරන්න ඕනෙ කියන හැඟීම තදින්ම ඔලුවට බැහැල තිබුනෙ. කොහොම හ‍රි පොඩි පොඩි සිද්දි ඇරුණම ලොකු දේවල් ඒ කාලෙ උනේ නෑ. අපිත් එක්කම වගේ සස්පෙන්ඩ් වෙච්ච මැනේජ්මන්ට් සහෝදරවරු දෙන්න ඒ වෙද්දි ඇතුලට අරන් තිබුන.

කොහොම හරි මාස තුනක පංති තහනම ඉවර වෙලා අපිත් ඇතුලට ගියා. එතකොට විභාගය සඳහා නිවාඩු දීලා. කුප්පි ටික පටන් අරන්...

පලවෙනි කුප්පිය සහ තවත් විස්තර ඉස්සරහට...
මතු සම්බඳයි.



















Sunday, April 29, 2018

වෙනසක ඇරඹුම - 11 කොටස

10 වන කොටස මෙතනින්.

තාවකාලික පන්ති තහනම ඉවරවෙන්න දවස් දෙකකට කලින් තමයි පීඨාධිපතිතුමා එක්ක සාකාච්චාව තිබුනෙ. එදාම තමයි Google I/O කියන තොරතුරු තාක්ෂණ වැඩසටහන තිබුනෙ. කලින් කට්ටියත් එක්ක ඒකට යන්න සැලසුම් කරල තිබුනත් මේ වැඩේ නිසා යන්න උනේ නෑ. කොහොම හරි අපේ එකෙක් මටත් එක්ක ටී ෂ‍ර්ට් එකක් ගෙනැල්ල. හොඳම වැඩේ කියන්නෙ ඌ මට ගෙනාපු එක නිසා වෙන එකෙක්ට ඇඳල බලන්නවත් දීල නෑ.

ඔන්න දැන් අපේ බැජ් එකේ හතර දෙනයි සීනියර් බැජ් එකේ අයියයි පීඨාධිපති කාර්‍යාලයට ගියා. අපි මීට කලින් මේ වගේ අද්දැකීම් වලට මුහුණ දීල තිබුනෙ නැති නිසා පොඩි චකිතයක් තිබුනට සීනියර් බැජ් එකේ අයියට එහෙම අවුලක් නෑ. ඒ නිසා සාකච්චාව ආරම්භ උනේ එයා එක්ක. එයා තමයි මුල් ටිකේ වැඩිපුරම කතා කරේ. ඒත් ඒ කතාව ඇතුලෙ පැහැදිලිව පෙනෙන්න තිබුණු දෙයක් තමයි ආචාර්‍ය්වරයෙක් වෙච්ච (දැන් මහාචාර්‍ය්) පීඨාධිපතිතුමා සීනියර් බැජ් එකේ අයිය පරිණත නෑ කියල පෙන්නන්න සෑහෙන්න උත්සහා කරා. ඒ හැම වෙලාවකම ශිෂ්‍ය නායකයෙකු ලෙස ඔහු පරිණත බව ඔප්පු කරා. කතාව දිගට ඇදෙද්දි අපේ හිතේ තිබුණු චකිතය ක්‍රමයෙන් නැති වෙමින් තිබුණ. එතන හිටියෙ පීඨාධිපතිතුමා , මාශෙල් සහ සිද්දිය වන අවස්තාවේ හිටපු අචාර්‍යවරියක්. ඒ ආචාර්‍යවරියත් එක්ක තමයි මම ඒ සිද්දිය වෙන වෙලාවෙ කතා කර කර හිටියෙ. ඒ නිසා මම කතා කරන්න ගත්ත. ඒ වෙද්දි නවක වද චෝදනාව සම්පූර්ණයෙන්ම යට ගිහින් තිබුනෙ. එයාලත් පිලිඅරගෙන තිබුනෙ නවක වදයක් උනේ නෑ කියල. චෝදනාව තමයි ආචාර්‍ය්වරුන්ට බැන වැදීම.

මම:     සර්, ඔය සිද්දිය වෙන වෙලාවෙ මම හිටියෙ මේ මැඩම් එක්ක කතා කර කර.. මම                 හරි නේද මැඩම්?
මැඩම්:  ඔව්. මම ඒ වෙලෙත් ඔයගොල්ලොන්ට කිව්වනෙ මෙතනින් යන්න කියල.
මම:    හරි මැඩම්, මැඩම් එක්ක මන් කතා කරද්දි මන් ආවේගශීලී විදිහට හැසිරිලා                          බැන්නද?
මැඩම්: නෑ. ඔයා හොඳට කතා කරා.
මම:   මෙතන නවක වදයක් වෙලත් නැත්තන් මම ආචාර්‍යවරුන්ට බැනලත් නැත්තන් ඇයි             මෙයා මගෙන් අයි.ඩී එක ඉල්ලල මාව සස්පෙන්ඩ් කරේ. මන් හිටියෙ සෙනග                         පිටිපස්සෙ. ඒත් මාව හොයාගෙන ඇවිත් අයි.ඩී එක ඉල්ලුවෙ.
ඩීන් සර්: මෙහෙමයි. මතන තනි තනිව එක එක විදිහට සිද්දියට මූණ දීල තිබුනට                                 පොදුවෙ සිද්දිය සලකල තමයි දඬුවම් දීල තියෙන්නෙ.
මම:   පොදුවෙ සිද්දි සලකල මාව සස්පෙන්ඩ් කරන එක හරිද සර්?

ඒ වෙද්දි මට ෆුල් සැටිස්.... ඒ මෙතෙක් වේලා හිතන් හිටියටත් වඩා අපි නිවැරදියි කියල වැටහෙමින් තිබුන වගේම ශිෂ්‍ය සංගමය සහ ජේෂ්ඨයො ගැන සෑහෙන ලොකු ගෞරවයකුත් හිතේ ඇතිවෙමින් තිබුන. මීට කලින් අපි අයියල කොච්චර පරිපාලනයේ වැරදි කිව්වත් 100%ක් පරිපාලනය වැරදි නැතුව ඇති කියල හිතුවෙ. ඒත් මේ සිද්දියත් එක්ක සෑහෙන දුරට ඔවුන්ව පිලිගත හැකි බව තේරුම් ගියා.

සාකච්චාව ඉවර වෙද්දි සති දෙකක් පන්ති තහනම් දෙන්න එකම හෙතුව ආචාර්‍ය්වරුන්ගේ සිත රිදවීම(බැණ වැදීමත් නෙමෙයි). එතෙක් අරමුණක් නැතිව පාවුනු ජීවිතයට අරමුණක් එකතු වුනා. ඒ තමයි මින් ඉදිරියට එක එකාට ඕන විදිහට මූණ බලල සස්පෙන්ඩ් දෙන එක සබරගමුවෙ නතර කිරීම. ඒ වෙනුවෙන් ශිෂ්‍ය සංගමයත් එක්ක එකට වැඩ කරන්න හිතා ගත්ත. ඒත් ඒක කරන්නෙ කොහොමද කියලවත් හරි අදහසක් තිබුනෙ නෑ.

ඊලඟට ඉතිං මොකද උනේ කියල එක එකාට පැහැදිලි කරල විසුමක් නෑ. කොහොම නමුත් පන්ති තහනම සති දෙකෙන් නතර උනේ නෑ. නැවත දැනුම් දෙන තුරු පන්ති තහනම දික් කරල තිබුන.එතනින් පස්සෙ තමයි සස්පෙන්ඩ් ජීවිතේ අපි වෙනස් විදිහකට විඳින්න ගත්තෙ. ආතල් එක වගේම අද්‍යාපනය , දේශපාලනය වගේ දේවලුත් ජීවිත‍යට එකතුකර ගත්තෙ මේ කාලෙ. පන්ති තහනමක් කියන්නෙ පීඩනයකින් විඳවන්න ඕන දෙයක් කියල අපේ උන් අපිට අමතක කරවල තිබුනෙ. කොහොම උනත් වි.විද්‍යාලෙ අභ්‍යන්තර ක්‍රියාකාරකම් හැකි උපරිම අයුරින් කරන්න ශිෂ්‍ය සංගමය උත්සහකරමින් තිබුනා. ඉදිරි පෙල ශිෂ්‍ය නායකයො සියලු දෙනා පන්ති තහනම් වෙලා තිබුනත් ශිෂ්‍ය වීර දින සැමරුම සාර්තකව කරන්නත් පුලුවන් වෙලා තිබුන. අපිට ඇතුලට යන්න බැරි උනාට ෆොටෝ ගහපු එකා මුලින්ම ෆොටෝ ටික පෙන්නුවෙ අපිට.



ඔය දේවල් ඔය විදිහට වෙද්දි පන්ති තහනම ගැන පැරා බැජ් වල හැමෝම දැනගෙන තිබුන. අර කලින් කියපු ඇග්‍රි එකේ ගෑණු ළමය (සුපෙන් හැඟුමන් එපා.. කිව්වෙ) කෝල් එකක් දුන්න. කලින් සාමාන්‍ය සුහද ප්‍රතික්ශේප කිරීමක් උනාට ඒ වෙලාවෙ හෙන දිග කතාවක් කිව්ව. සස්පෙන්ඩ් එක ගැන මට වඩා ඒකි බය වෙලා. බණ කියනව හෝ ගාලා.
පව් ඉතිං මාත් කිසි අව්ලක් නැති ගානට කතා කරා. ආදරය කියන එක විහිලුවක් වගේ හිතුනට මිනිස්සු විදිහට අපිට පවුලෙ බර දරන්න වෙනව කියන එකත් සුරංගනා ආදර කතා වලට වඩා ආදරය අර්ථවත් වෙන්නෙ ඒ විදිහට කියල කෝල් එක ඉවර වෙද්දි බොක්කටම බැහැල තිබුනෙ.

සස්පෙන්ඩ් ජීවිතේ ආතල් වගේම තවත් විහිලුවක් වෙච්ච විනය පරීක්ෂණය ඉස්සරහට..... මතු සම්බන්දයි.











Saturday, April 14, 2018

වෙනසක ඇරඹුම - 10 කොටස

09 කොටස මෙතනින්.

පන්ති තහනම් වල ලියුම අතට හම්බෙන්න කලින් අපේ උන් සෙට් එකක්, කලින් සූදානම් කරපු ආරණ්‍යවාසී හාමුදුරුවන්ට දානයක් දෙන්න කුරුවිටට ගිහින් තිබුන. ලියුම අතට ගත්තු දවසට පහුවදා තමයි වැඩේ සෙට් කරල තිබුනෙ. මාත් ඒකට යන්න හිටියෙ. ඒත් අම්ම හිටපු අසනීප තත්ත්වෙ නිසා අම්ම මේක දැන ගන්න එක අවදානම් කියල මගේ හිත කිව්ව. ඒ නිසා එදා රෑම ලියුම ගෙදරට යෑම වැලැක්වීමේ ක්‍රියාන්විතය සඳහා පිටත් වුනා. ගෙදර ගියේ කොළඹට ගිහින්. සභාපති සහෝදරයගෙ ගෙදර ගිහින් උන්ගෙ අම්මගෙන් ටිකක් විතර බැනුමුත් අහල තව නුගේගොඩ කොල්ලෙක්ගෙ ගෙදරත් ගිහින් තමයි මන් ගෙදර ආවෙ. පලවෙනි ලියුම නම් ඉස්සුව. කෝකටත් නැන්දලට මන් විස්තරේ කියල තිබුන. මොකද කෝල් කරොත් බය වෙන නිසා. අම්ම හිටියෙ ක්වාර්ටස් වල නිසා එහෙට කෝල් කරන්න විදිහක් නෑ. පස්සෙ හෙමීට තාත්තටත් සීන් එක කිව්ව. මීට කලින් කිසිම වැරද්දක් නොතිබුන අහිංසක ළමයෙක් නිසා තාත්ත මගේ කතාව පිලිගත්ත.

Friday, April 6, 2018

වෙනසක ඇරඹුම - 09 කොටස

08 කොටස මෙතනින්.

කොහොම හරි ජීවිතේට අලුත්ම විදිහෙ අත්දැකීම් ටිකක් ලබා දෙමින් වැඩ අදික සුන්දර කාල සමයක් ගෙවෙමින් තිබුන. එක පැත්තකින් අපේ කණ්ඩායමේ වගකීම්, තව පැත්තකින් සොහොන වගේ තිබුන සබරගමුව නිදහස් කරගැනීමේ සටන , ඒ වගේම සබරගමුවට තවත් රන් පුරුකක් එක් කිරීමේ වගකීම. ඊට අමතරව අපේ පුද්ගලික අද්‍යයන කටයුතු වගේම පුංචි පුංචි ආතලුත් නැතුවම නෙමෙයි. ඒ වෙද්දිත් වසර 4ක් තිස්සෙ සරසවි කලා උලෙළ තහනම් කරල තිබුනෙ. ඒ වගේම ශිෂ්‍ය නායකයො 70කට වැඩි පිරිසකගේ අධ්‍යාපන අයිතිය තහනම් කරල තිබුනෙ. ඔය දේවල් නිසා මහ ලොකු දේශපාලන කියවීම් නැති උනත් කොහොම හරි ශිෂ්‍ය සංගමේ දිනාගෙන එලියෙ ඉන්න අයියල ටික ඇතුලට ගන්න ඕනෙ කියල අදහසක් තිබුන.

ඒ ජීවිතේ තීරණාත්මක කාල සමයක්. අද්‍යයන කටයුතු කරන ගමන් සියලු දෙනාම සටනේ ඉදිරි පියවර ගැන හිත හිත හිටපු කාලයක්. ශිෂ්‍ය සංගමේ සභාපති සහෝදරයා කියන දේවල් ඒ වෙද්දි මැජික් වගේ. හිතා ගන්නත් අමාරුයි. අපිට ඔහුව පෙනුනෙ යෝදයෙක් වගේ. ඒ දවස් වල ඉතිං අපි සෑහෙන්න බැනුම් අහනව ක්‍රියාකාරී කමිටුවෙ වැරදි වලට. වි.විද්‍යාලයෙ අනාගතය රැඳී තියෙන්නෙ ජූනියර් කණ්ඩායමේ අනුගත වීම මත කියන අවබෝදය ජේෂ්ඨයන්ට තිබුන. ඒ නිසා පොඩි උන්ගෙ නවක නම්‍යීකරණ වැඩ පිලිවෙලේ පුංචි වැරැද්දක් දැක්කත් සෑහෙන්න බැනුම් ඇහුව. ඒ කාලෙ තිබ්බ භීෂණේ නිසා පොඩි උන් එක්ක කතා කරන්න කලින් ආරක්ෂක උපක්‍රම සෑහෙන්න යොදවනව. දවසක් පොඩි උන් එක්ක කතා කර කර ඉන්න මැසේජ් එකක් එනව වෑන් එකක් එනව කියල. ඔලුව උස්සන්න උනේ නෑ වෑන් එක මැට්ට ලඟ. සෙට් බැස්සෙ නිකන් එස්.ටී.එෆ් බහින්න වගේ. අපේ කට්ටිය අඩු නිසා යොදවල තිබුණු ආරක්ෂාව මදී.

මාෂෙල් ඇවිත් ෆොටෝ ටිකක් ගහ ගත්ත. හෙන සද්දයකුත් දැම්ම. මුලින්ම ටිකක් අපිත් හොල්මන් වෙලා හිටියට ටිකකින් සිද්දිය ෆිල්ම් එකක් වගේ වෙන්න ගත්ත. පොඩි උන් දෙන්නෙක්ව නැගිට්ටල උන්ගෙන් ඇහුව රැග් ක‍රාද කියල. උනුත් සද්දයක් නෑ. එතන ජේෂ්ඨ ශිෂ්‍ය උපදේශක ඇතුලු සියලු මර්දකයන් හිටිය. ඔය අතරෙ අපි සාදාරණයි කියල හිතෙන ආචාර්යවරුන් කිහිපදෙනෙකුත් හිටිය. තත්ත්වය ටිකක් වෙනස් වෙන්නෙ අපේ එකෙක්ව ජේෂ්ඨ ශිෂ්‍ය උපදේශක බලෙන් ඇදගෙන යන්න උත්සහ කිරීමත් සමගයි. කණ්ඩායමට නායකත්වය දුන් සහෝදරය ඒ මොහොතේ කෙලින්ම විරුද්ධ වෙනව. එතන ඉඳන් තමයි වාග් සංග්‍රාමය පටන් ගන්නෙ.
"සර් කොහෙද එයාව ඇදන් ඉන්නෙ. උඹ මෙහෙ හිටපන්" අපේ එකාව ඇදල අපේ පැත්තට ගත්ත. "ඔය ළමයි දැන් ඉක්මනට යන්න." ටිකක් සද්දෙට සර්ල කිව්වෙ පොඩි උන්ට. "එයාලට ඕනෙ නම් යාවි ඕනෙනම් ඉඳීවි. ඒක එයාලගෙ තීරණයක්. කවුරුත් අමුතුවෙන් කියන්න ඕනෙ නෑ." ඒ අපේ එවුන්. තත්තවෙ ටික ටික දරුණු වෙනව. ජේෂ්ඨ ශිෂ්‍ය උපදේශක අපේ සභාපති ලඟට ඇවිත් එයාගෙ එයාගෙ සේවා කාලය ගැනයි රටේ නැති පොර ටෝක් ටිකකුයි ඇදල ඇරිය. අපේ උන් ඒ වෙලාවෙ නම් සතේකට ගණන් ගත්තෙ නෑ. ටිකකින් මතක හිටින දෙබසක් ඇහුන.
            සර්: තමුසෙ චන්ඩිද?
            අපේ සභාපති: ඔව්. ඇයි?
ඒ වචන ටික ඇහුනට පස්සෙ නම් මට පන්ති තහනම් ප්‍රමාණය හරියට තේරුම් ගන්න බැරි උනත් ලැබෙනව කියල නම් ශුවර්. සිද්දිය වෙනවත් එක්කම අපි ඒ ගැන ජේෂ්ඨයො දැනුවත් කරා. ඒ වෙද්දි ජේෂ්ඨ කණ්ඩායමේ මහාශිෂ්‍ය සංගම් නියෝජිත අයිය මාස 9ක පන්ති තහනම ඉවර වෙලා කැම්පස් එකට ඇවිත් දවස් දෙකයි(මතක විදිහට). ඔහු ඇතුලු ජෙෂ්ඨ කණ්ඩායමේ පිරිසක් ඉක්මනට මැට්ට කැන්ටිමට ආව. ඔය වෙද්දි පරිපාලනය අපෙන් ශිෂ්‍ය හැඳුනුම්පත් ඉල්ලුවත් අපි දුන්නෙ නෑ. ඉස්සරහම හිටපු කීපදෙනෙකුගෙන්ම හැඳුනුම්පත් ඉල්ලුවත් දුන්නෙ නෑ. ඒත් අ‍යියල ආපු ගමන් මහා ශිෂ්‍ය සංගමේ අයිය හැඳුනුම්පතත් එලියට අරගෙන " මේ මගේ අයි.ඩී එක. ඔයාල ආවෙ සස්පෙන්ඩ් කරන්න නම් සස්පෙන්ඩ් කරන්න." . "මල්ලි මුන්ට කරන්න පුලුවනුත් එච්චරයි". සංවාදෙ සෑහෙන්න දරුණු උනා. ඔයා අතරෙ පිරිස අතරෙන් රින්ගල ආපු මාශෙල් මගෙනුත් අයි.ඩී එක ඉල්ලුව. මම දුන්නෙ නෑ. ඒ වෙද්දි සියල්ල පැහැදිලි වෙමින් තිබුනෙ. ඒ කියන්නෙ පන්ති තහනමකට හිත හදාගන්න වෙනව කියල. ඔය අතරෙ දිරවන්නෙම නැති ආචාර්‍ය්වරයෙක් හෙන ආවෙගශීලී විදිහට කියව කියව හිටිය. අපේ එකෙක් "ඇයි සර් ඔච්චර ආවේගශීලී? ඔහොම ආවේගශීලී වුනහම කැතයි නේද?" . එච්චරයි මිනිහ නෝන්ඩිම වෙලා ගියා. ඒ අතරෙ සමහර ආචාර්‍යවරු ඇත්තටම අපට කතා කරල "පුතා ඔයාල මෙතන රැඳෙන්නෙ නැතුව යන්න. දැනට ප්‍රශ්නයක් නෑ, ප්‍රශ්න ඇතිකරගන්නත් එපා" කියලත් කිව්ව. කොහොම උනත් ජේෂ්ඨයො මැදිහත් වීමත් එක්ක තත්වය සාමාන්‍යය අතට හැරුන. අපි එතනින් ඉවත් වුනා. එදා රෑ 8ට පටන් ගත්තු ඇක්ශන් මීටින් එක පාන්දර 6 වෙනකන් තිබුන. වැඩිපුර අයියලගෙ බැනුම්. කොහොම හරි ආයෙ පස්සෙන්ද පොඩි උන් එක්ක කතා කරන්න යන කොට පනිවිඩයක් එනව අපේ උ දෙන්නෙක්ට ඩීන් ඔෆිස් එකට එන්න කියල. අපිත් ගියා මොකද බලන්න. ෆැකල්ටි එකට යනකොට සස්පෙන්ඩ ලියුම් තියෙනව "ගුණසේකර" කියල නමකුත් තියෙනව කියල කිව්ව. හරි ඉතිං මන් හිත හදා ගත්ත. ගිහින් බැලුවහම "නවක වදය ලබාදීම හේතුවෙන් සති දෙකක තාවකාලික පන්ති තහනමක්". ලියුමත් අරන් ආව. බැජ් එකට කතා කරල. අපෙ බඩුත් පැක් කරගෙන යන්න සෙට් උනා. ගෙවල් වලට යන ලියුම් ටික උස්සන අරමුනින්.

මතු සම්බන්දයි.